Huur in vrije sector stijgt sterker dan inflatie

Tegelijkertijd is de doorlooptijd kort. Een woning stond gemiddeld achttien dagen online. Dat betekent dat veel woningen binnen enkele weken alweer zijn verhuurd. Voor woningzoekenden blijft het tempo hoog en is snel reageren vaak noodzakelijk.

Minder woningen, andere samenstelling
In het vierde kwartaal werden 14.698 vrije sector huurwoningen nieuw aangeboden. In dezelfde periode verdwenen er 15.188 van de markt. Per saldo nam het beschikbare aanbod dus opnieuw af. Dat patroon is al langer zichtbaar. Wat daarbij opvalt, is dat niet alleen het aantal woningen verandert, maar ook de samenstelling. Het aantal huurwoningen onder de € 1.500 per maand is sinds 2021 sterk teruggelopen. Juist dit segment is voor veel huishoudens nog enigszins bereikbaar.

Tegelijkertijd groeit het aandeel woningen boven de € 2.000 per maand. Het middensegment tussen € 1.500 en € 2.000 blijft ongeveer stabiel. Het gevolg is dat de markt er anders uitziet dan een paar jaar geleden. Waar het aanbod vroeger vooral bestond uit relatief betaalbare woningen, maken duurdere huurwoningen een veel groter deel uit van het aanbod. Voor wie zoekt in het lagere prijssegment, wordt de vijver kleiner.

Waar zit de echte spanning?
Gemiddeld ontving een vrije sector woning 31 reacties. Dat is lager dan een jaar eerder, maar nog altijd hoog. De verdeling van die reacties laat goed zien waar de druk zit. Woningen met een huurprijs tussen € 1.185 en € 1.500 vormen iets meer dan een kwart van het aanbod, maar trekken ruim 40 procent van alle reacties. Ook in het segment tussen € 1.500 en € 2.000 is de belangstelling groot. Boven dit niveau neemt de interesse snel af.

De krapte op de huurmarkt zit dus niet alleen in het totale aantal woningen, maar vooral in de scheve verhouding tussen vraag en aanbod per prijsklasse. Veel mensen zoeken betaalbaar, terwijl het aanbod juist opschuift naar duurder.

Huren vraagt een steeds hoger inkomen
Verhuurders hanteren in de vrije sector vaak de regel dat een huurder minimaal drie keer de maandhuur moet verdienen. Bij een gemiddelde huur van € 1.838 betekent dat een bruto maandinkomen van ongeveer € 5.515. Voor veel huishoudens is dat een hoog bedrag. Met een modaal inkomen kom je hier in je eentje niet aan. De combinatie van stijgende huren en inkomenseisen maakt de vrije sector voor steeds meer mensen lastig bereikbaar.

Huren wordt relatief duurder
Sinds 2021 stijgen de huren in de vrije sector sneller dan de inflatie. Ten opzichte van dat basisjaar zijn de huurprijzen inmiddels met ruim 31 procent toegenomen, terwijl de algemene prijsstijging rond de 26 procent ligt. In het afgelopen jaar steeg de huurprijs per vierkante meter met ruim 8 procent, tegenover een inflatie van ongeveer 3 procent. Dat betekent dat huren sterker zijn gestegen dan het gemiddelde van alle andere kosten, waardoor het een groter deel van het budget in beslag neemt.

Regionale verschillen blijven groot
De huurprijzen stijgen in vrijwel het hele land, maar de verschillen zijn groot. Amsterdam blijft de duurste stad met gemiddeld bijna € 29 per vierkante meter. Ook steden als Amstelveen, Leiden, Haarlem, Rotterdam en Utrecht behoren tot de hoogste regionen.

Aan de andere kant heb je steden als Apeldoorn, Enschede, Zoetermeer en Zwolle, waar de vierkantemeterprijs beduidend lager ligt. Toch stijgen ook daar de huren, soms zelfs relatief snel. In middelgrote steden als Rijswijk, Hoorn en Tilburg liepen de prijzen met meer dan 20 procent op.

De cijfers laten zien dat de vrije sector huurmarkt structureel uit balans is. Wie zoekt in het ‘betaalbare’ deel, krijgt te maken met veel concurrentie en beperkte keuze. Tegelijkertijd groeit het aanbod vooral in segmenten die voor een kleiner deel van de woningzoekenden bereikbaar zijn.